Travma

Dün akşam işten eve yürüyorum.
Artık "eve son beş dakika" mesafesindeyim, bir an önce kendimi eve atıp dizilerimi izlemeye başlamak istiyorum. Oğlum parkta olduğundan bakıcıyı aradım, "hadi ben eve gidiyorum, siz de dönün" diye.
Birkaç dakika sonra, hayatımda gördüğüm en berbat görüntüyle karşılaştım;
Bir yavru kediye araba çarpmış, sanırım yeni, ama kedi ölmüş,
Cesedini diğer kediler yiyor...
Önce, gözlerim iyi görmediğinden, "yanlış mı gördüm" diye düşünmeden edemedim,
Mevzuya yaklaştıkça merakım "yaklaş, yakından bak ne gördüğünden emin ol" derken,
Diğer taraftan mantığım "bakmadan geç, bakmadan geç" diyordu.
Tabi mantığımı dinledim ama diğer tarafa bakarak yürürken başka kedilerle gözgöze geldim,
Onlar da olaya atlamak için bekliyorlardı, gözlerindeki aç (gözlü) ifadeyi gördüm.
Tüm psikolojim sarsılmışken bakıcıyı aramak geldi aklıma,
Dedim "yukarıdan dolaşarak gelin, oğlum bu manzarayı görmesin"
10 dakika sonra eve geldiler, bakıcı ağlanıyor "çok yalvardım ama lafımı dinletemedim,
Yukarı yoldan dolanmadık, mevzuuyu gördük"
O an oğlum lafa karıştı "Anne kedi ölmemiş, yaralanmış, diğer kediler de onu iyileştirmek için yalıyorlardı"
Bir an ona inanmak istedim, ama yiyen kediler ölü kediyi araba altına çekmiş ve oğlum tam görememiş,
Derin bir oh çektim, aman iyiki görmemiş diye, ama rahatlığım bir dakika bile sürmedi,
Bizimki tek başına banyoya girmekten korktuğunu söyledi.
Sonra akşam yatağında tek başına uyumaktan korktu,
Sabaha karşı 5'te uyandı, midesi bulanmış, yattığı yerde titriyor, uykuya dalamıyor,
Ona biraz nefes terapisi yaptırdım, birlikte uykuya daldık....
.
Bu dünyaya kuş olarak gelseydim, kedi olarak gelseydim dediğim teenage dönemlerim olmuştur, Ama dün insan olarak gelmiş olduğuma sevindim, beğenmediğimiz tüm özelliklerimize rağmen...

En azından çok sevebiliyoruz....